فرازهایی ازمناجات حضرت علی (ع)

خدای من!چگونه می توانم گمان کنم که بعد از مرگ ،تو روی گردانی وچهره دگرگون کنی؟در حالی که درتمامی طول حیات ،جز زیبایی وخوبی و لطافت از تو ندیده ام.

خدای من! کار مرا آنچنان که شایسته توست عهده دار شو وبا نگاه بخشش وکرم به من نظر کن،بر این بنده که پرده های سیاه جهل ،اطرافش را فرا گرفته است.

معبود من! تو در دنیا بر بدی های من پرده افکنده ای ،من در آخرت بر این پرده نیازمندترم. تو که در میان بندگان خوب خودت مرا رسوا نکرده ای، در مقابل شاهدان قیامت رسوایم نکن.

خدای من! جود تو توقع مرا افزوده است. بخشش ات به آتش آرزوی من دامن زده است و عفو تو بی تردید برتر از کردار من است.

محبوب من! به دیدارت شادمانم گردان وچشم مرا به جمالت روشن کن آن زمان که در میان بندگانت به قضاوت می نشینی.

معبود من! اعتذار من به درگاه تو اعتذار کسی است که از قبول پوزش خویش، بی نیازی نمی کند. پس عذر مرا بپذیر ای بخشنده ترین کسی که شرمساران ورحمت طلبان به درگاه تو پناه می برند وبه دامان تو می آویزند...

/ 0 نظر / 9 بازدید